dies solis

Οι Κυριακες ειναι απιστευτα μελαγχολικες ημερες. Ανεξαρτητα απο τον καιρο, τα προσωπα, τις καταστασεις ειναι παντα μελαγχολικες. Σε αφηνουν παντα ανικανοποιητο, σαν να μην ολοκληρωνονται ποτε.
Οι Κυριακες ειναι γκριζες μερες. Ακομη και οταν εχει ηλιο, αυτος ο ηλιος ειναι τελειως διαφορετικος απο ολες τις αλλες ημερες, ειναι σαν να βλεπεις τα πραγματα ασπρομαυρα.
Οι Κυριακες ειναι παντα πολυ πολυ ησυχες ημερες. Απελπιστικα ησυχες. Δεν ακουγονται πουλακια, αυτοκινητα, μουσικη, φασαρια, φωνες. Δεν ακουγεται τιποτα. Βαρια σιωπη. Πως γινεται να ζουμε τις Κυριακες με αυτον τον τροπο;
Γιατι δεν ουρλιαζει κανενας; 

Paris, Texas

''I… I used to make long speeches to you after you left.
I used to talk to you all the time, even though I was alone. I walked around for months talking to you. Now I don’t know what to say. It was easier when I just imagined you. I even imagined you talking back to me. We’d have long conversations, the two of us. It was almost like you were there. I could hear you, I could see you, smell you. I could hear your voice. Sometimes your voice would wake me up. It would wake me up in the middle of the night, just like you were in the room with me. Then… it slowly faded. I couldn’t picture you anymore. I tried to talk out loud to you like I used to, but there was nothing there. I couldn’t hear you. Then… I just gave it up. Everything stopped. You just… disappeared. And now I’m working here. I hear your voice all the time.
Every man has your voice.''

Καληνυχτα

Καληνυχτα.
Τα φωτα σβηνουν και εσυ μενεις με τα ματια ανοιχτα,
γιατι προσποιεισαι οτι εισαι εξοικιωμενος με αυτο το σκοταδι;
Τα βλεφαρα σου κλεινουν και ο οργανισμος σου αντιδρα,
αλλα ο φοβος δεν σε αφηνει..
Κερδιζει εδαφος και εσυ κολυμπας για να μην πνιγεις.
Να μην πνιγεις απο την παλιρροια που δεν ξερεις καν αν θα ερθει.
Λογικη στο παραδοξο.
Εσυ ηθελες το σκοταδι η εκεινο ηρθε σε εσενα;
Γιατι αυτο σε εχει τυφλωσει με την λαμψη του;
Γιατι αυτες οι λευκες ημερες ειναι τοσο σκοτεινες;

''Revolution, n. In politics, an abrupt change in the form of misgovernment''

In the modern times of facebook everything can be said and written otherwise, for instance..

"Israel has changed its relationship status with Egypt from "in a relationship" to "it's complicated".
Lebanon, Iran, Palestine and Syria like this."

How pathetic? How ironic? And how true?

''How I learned to stop worrying and love the bomb''

Εχασες το νοημα
Τα ψευτικα χαμογελα σε εχουν απορροφησει, προσωπεια και κενες λεξεις.
Με τοση υπεροψια βλεπεις τα πραγματα?
Τοση αλλαζονεια?
Εχεις το βλεμμα καποιου που νομιζει οτι θα κατακτησει τον κοσμο,
αλλα οταν ερθει η ωρα...

-ΣΗΚΩ
-Ειναι ασκηση, κυριε.. Δεν ειναι?
-Οχι εχω το τρομερο προαισθημα οτι δεν ειναι ασκηση, ειναι πραγματικοτητα..
ΣΗΚΩ!
ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΟΛΟΙ! ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ! Σιχαμενα, αχρηστα, αναισθητα, μικροπρεπη,
ανωριμα, ξεφτιλισμενα, ευτελη, επιφανειακα, αηδιαστικα, ελλεινα, αρρωστα ατομα!

Ποια ατομα? Ζωα. Τωρα θα δω το ενστικτο της επιβιωσης.
Δεν ειναι ασκηση, σηκω..
Εχασες το νοημα,
Ξεχασες να ζεις.

η μελωδια της δυστυχιας

Την ζωη μπορεις να την ακουσεις,
μπορεις να την αγγιξεις με τα ακροδακτυλα σου
και να παιξεις με τις χορδες της.
Αλλοτε λεπτες και ευθραυστες
και αλλοτε εντονες και δυνατες.
Πρεπει ομως να προσαρμοζεται καποιος,
να χτυπα τα ακορντα στον σωστο ρυθμο, χωρις βιασυνη, χωρις να μενει πισω.
Να δινει ζωη στον καθε χτυπο του μετρου.
Ποτε ομως συγχρονιζονται τα χερια, το μυαλο κ η ψυχη?
Πως καταφερνεις την τελεια αρμονια?
Ενα ανωτερο ακουσμα?
Την συνδεση της πραγματικοτητας, του εξωπραγματικου και της φαντασιας?
Τελικα ολα ειναι εμπειρικα...

Διαδρομές

Από τα καγκελωτά παράθυρα που με κρατάνε μακριά
από μάτια, από λόγια και χέρια
βλέπω.
Και ύστερα μόνη της
στους τοίχους, στους δρόμους, στις ανοιχτές παλάμες μου
η βροχή.
Μόνο η βροχή.
Οι μέρες που μπαίνουν περαστικές στο δρόμο
σχηματίζουν ένα πλήθος
μια μέρα, μετά κι άλλη μέρα, κι άλλη νύχτα
Ιδια ντυμενες..
Αλλά δεν είμαι μόνη μου.
Και όταν φτάσουμε..
Έξω είναι σκοτάδι, άλλα κυλάει όμορφα ο χρόνος μαζί της.
Σαν θα γυρίσουμε,
έξω βρέχει,
αν θα γυρίσουμε.