η μελωδια της δυστυχιας

Την ζωη μπορεις να την ακουσεις,
μπορεις να την αγγιξεις με τα ακροδακτυλα σου
και να παιξεις με τις χορδες της.
Αλλοτε λεπτες και ευθραυστες
και αλλοτε εντονες και δυνατες.
Πρεπει ομως να προσαρμοζεται καποιος,
να χτυπα τα ακορντα στον σωστο ρυθμο, χωρις βιασυνη, χωρις να μενει πισω.
Να δινει ζωη στον καθε χτυπο του μετρου.
Ποτε ομως συγχρονιζονται τα χερια, το μυαλο κ η ψυχη?
Πως καταφερνεις την τελεια αρμονια?
Ενα ανωτερο ακουσμα?
Την συνδεση της πραγματικοτητας, του εξωπραγματικου και της φαντασιας?
Τελικα ολα ειναι εμπειρικα...

Διαδρομές

Από τα καγκελωτά παράθυρα που με κρατάνε μακριά
από μάτια, από λόγια και χέρια
βλέπω.
Και ύστερα μόνη της
στους τοίχους, στους δρόμους, στις ανοιχτές παλάμες μου
η βροχή.
Μόνο η βροχή.
Οι μέρες που μπαίνουν περαστικές στο δρόμο
σχηματίζουν ένα πλήθος
μια μέρα, μετά κι άλλη μέρα, κι άλλη νύχτα
Ιδια ντυμενες..
Αλλά δεν είμαι μόνη μου.
Και όταν φτάσουμε..
Έξω είναι σκοτάδι, άλλα κυλάει όμορφα ο χρόνος μαζί της.
Σαν θα γυρίσουμε,
έξω βρέχει,
αν θα γυρίσουμε.

where the wild things are

Μια φορα ηταν κατι ψηλα κτιρια,
ηταν αληθινα πολυ ψηλα κτιρια
κ μπορουσανε  ν περπατανε.
Και ηταν και κατι βρυκολακες.
Και ενας βρυκολακας δαγκωσε το πιο ψηλο κτιριο.
Και οι κυνοδοντες του εσπασαν
και μετα του επεσαν ολα του τα δοντια
και μετα αρχισε να κλαιει.
Και τοτε ολοι οι αλλοι βρυκολακες τον ρωτησαν
''Γιατι κλαις; Αυτα δεν ηταν τα παιδικα σου δοντια;''
Και αυτος ειπε
''Οχι αυτα ηταν τ ωριμα δοντια μου''
και συνεχισε ν κλαιει.
Και οι αλλοι  βρυκολακες καταλαβαν οτι δεν μπορουσε να ειναι πια βρυκολακας.
Και ετσι τον παρατησαν..
Τελος

I always had a repulsive need to be something more than human

There are few things more fundamentally encouraging and stimulating than seeing someone else die. I'd be interested in finding out if there is a light you walk into, and if you do meet people from your life and walk hand in hand with Jesus. I don't know where I'm going from here, but I promise it won't be boring.
Who knows, having thoughts for the afterlife made me just realise that it ain't worth it at all...
Maybe things there operate in a different way. Jesus and God must have kept the candy for them selfs... What did Christ really do? He hung out with hard-drinking fishermen.

We live in a strange bubble. And in my bubble I am the God. I'm the instant star. Just add water and stir. And you 'll see the biggest of God's mistakes...

If He said so...

I was happy in the haze of a drunken hour
but heaven knows I'm miserable now
In my life
why do I smile
at people who I'd much rather kick in the eye....

 

ποια ειμαι εγω???? να αμφισβητισω τον σοφο μορισσε'ι'??? κατι θα ξερει... δεν γινεται, σιγουρα κατι θα ξερει για να αναρωτιεται κ να μας χαριζει τετοια αξια ερωτηματα... κ ισως ν μετανοιωνει κιολας... ΙΣΩΣ.... 

 

 

Voodoo people

Δεν ειναι ευκολο πλεον να βρεις συμπαθητικους ανθρωπους, οι περισσοτεροι ειναι ειτε κακοι ειτε τυφλωμενοι απο τον σκοπο τς μιζερης ζωης τους (ακα μονε'ι' οφ κορς) ειτε ματαιοδοξοι ειτε φοβισμενοι ειτε φτιαγμενοι απο πετρα....

Γι 'αυτο εγω δεν συπμαθω τους ανθρωπους, μονο μερικες ειδικες παστες ανθρωπων, αλλα κυριως τους ανθρωπους ξωτικα... Ειναι απιστευτο, ζουν αναμεσα μας κ ειναι οπως ακριβως οοολοι οι αλλοι.. απ 'εξω ομως μπορει να φαινονται μουχλιασμενοι, αδιαφοροι, μυρμυγκακια π κοιτανε την δουλιτσα τους, αλλα οπως η πουτανα η ζωη τα φερνει δεν μπορεις πια να εμπιστευεσαι τα ματια σου...

Μονο με την καρδια βλεπεις καλα, η ουσια δεν φαινεται με τα ματια...  Μου αρεσει η ειλικρινεια, η ευθητητα, η αθωοτητα, το χαμογελο, η γαληνη που εκπεμπουν τα ματια  του αλλου και σου ηρεμουν την ψυχη...

Μου αρεσουν οι φιλιες με τα κουνελια, με τις αλεπουδες, με τα λουλουδια, με τα συναισθηματα μα πιο πολυ μου αρεσουν οι φιλιες με τα ξεχασμενα ξωτικα, αυτα που εχουν ερθει απο αλλο πλανητη και προσπαθουν να βρουν ενα σπιτι στην μιζερια αυτης της σιχαμερης πολης... Καημενα, μικροσκοπικα, ονειροπολα, χαρουμενα, μελαγχολικα, χαζουλια, αθωα, ξωτικα..

Υ.Γ. ενας φιλος μου ξωτικο μου(ω ναι για σενα μιλαω μαλακα κωσταντινε) οτι ολοι μας εχουμε ενα ξωτικο ξεχασμενο καπου.. διπλα μας, απεναντι μας, μεσα μας..

welly, well....

λοιπον, να κατι καινουριο...
Δεν νιωθω χρισιμη... ειμαι ενα απλο ατομο το οποιο θα αναγκαστει σε λιγο καιρο να παραδωσει τα απλα ονειρα του και να ακολουθησει τα σχεδια των αλλων, να συμβιβαστει...
Γιατι; ποιος με προετοιμασε γι'αυτο... κανενας... και τωρα στα ξαφνικα πρεπει να κανω ο,τι μου λενε οι αλλοι... Στο διαολο να πανε οι αλλοι, οι δηθεν φιλοι, αυτοι που δηθεν νοιαζονται για σενα και για το καλο σου, στο διαολο ολοι τους.. εγω ξερω το καλο μου, οχι εσυ, οποιος και να 'σαι φιλοι, γονεις, καθηγητες, αγνωστοι, η τηλεοραση, οι βαθμοι που μετρανε τι ξερω και οχι τι θελω, τα ''προτυπα'' της κοινωνιας...
Δεν ειμαι ομως μονη μου και καπως αυτο καθησυχαζει τις ''νεανικες-εφηβικες'' ανησυχιες μου... ετσι λενε και οι ψυχολογοι.. και αφου το λενε εκεινοι, ε τοτε δεν γινεται... δικιο θα εχουν...