δονκιχωτισμος

οταν καποιος στενοχωριεται με ασημαντα πραγματα και αρχιζει να γινεται καποιος αλλος δεν πρεπει να τον αλλαξεις, πρεπει να τον βοηθησεις. μετα θα ερθει η αλλαγη. αν ποτε ερθει.

γιατι ολοι, μα ολοι, μιλανε συνεχως για χρηματα. δεν αντεχω αλλο να ακουω μονο γι'αυτο το θεμα. δεν ειναι γραμμενο απο ρομαντικης αποψης αυτο, απλα δεν γινεται να ασχολειται καποιος μονο με τα χρηματα. δεν ειναι δυνατον. δεν ειναι εκνευριστικο, αλλα ειναι απιστευτα ψυχοφθορο. το αγχος, η γκρινια, η μιζερια, τα παντα.

καλοκαιρι

μου αρεσουν τα αεροπλανα και τα διαστημοπλοια. δεν ειναι σιδερενια πουλια που σχιζουν τον ουρανο και τετοιες μπουρδες, ειναι συναρπαστικες μηχανες που χρησιμοποιουν συμπιεσμενο αερα και καυσιμα και σε ανεβαζουν ψηλα και μετα κανουν ελεγχομενη ελευθερη πτωση για να ξανακατεβουν κατω. και τα ταξιδια ειναι ωραια.

Ενας παππους στην Κω

''Δυο πραγματα δεν με απασχολουν σε αυτη τη ζωη. Τα πραγματα που δεν μπορουν να διορθωθουν και τα πραγματα που μπορουν να διορθωθουν. Γιατι τα πραγματα που δεν μπορουν να αλλαξουν ειναι ανωφελο να τα σκεφτεσαι, ενω τα πραγματα που μπορουν να αλλαξουν, αυτα θα φτιαξουν μονα τους με τον καιρο''

Nachts schlafen die Ratten doch Wolfgang Borchert

Das hohle Fenster in der vereinsamten Mauer gähnte blaurot voll früher Abendsonne. Staubgewölke flimmerten zwischen den steilgereckten Schornsteinresten. Die Schuttwüste döste.

Er hatte die Augen zu. Mit einmal wurde es noch dunkler. Er merkte, dass jemand gekommen war und nun vor ihm stand, dunkel, leise. „Jetzt haben sie mich!“, dachte er. Aber als er ein bisschen blinzelte, sah er nur zwei etwas ärmlich behoste Beine. Die standen ziemlich krumm vor ihm, dass er zwischen ihnen hindurchsehen konnte. Er riskierte ein kleines Geblinzel an den Hosenbeinen hoch und erkannte einen älteren Mann. Der hatte ein Messer und einen Korb in der Hand. Und etwas Erde an den Fingerspitzen.

„Du schläfst hier wohl, was?“, fragte der Mann und sah von oben auf das Haargestrüpp herunter. Jürgen blinzelte zwischen den Beinen des Mannes hindurch in die Sonne und sagte: „Nein, ich schlafe nicht. Ich muss hier aufpassen.“ Der Mann nickte: „So, dafür hast du wohl den großen Stock da?“

„Ja“, antwortete Jürgen mutig und hielt den Stock fest.

„Worauf passt du denn auf?“

„Das kann ich nicht sagen.“ Er hielt die Hände fest um den Stock.

„Wohl auf Geld, was?“ Der Mann setzte den Korb ab und wischte das Messer an seinen Hosenbeinen hin und her.

„Nein, auf Geld überhaupt nicht“, sagte Jürgen verächtlich. „Auf ganz etwas anderes.“ „Na, was denn?“

„Ich kann es nicht sagen. Was anderes eben.“

„Na, denn nicht. Dann sage ich dir natürlich auch nicht, was ich hier im Korb habe.“ Der Mann stieß mit dem Fuß an den Korb und klappte das Messer zu.

„Pah, kann mir denken, was in dem Korb ist“, meinte Jürgen geringschätzig, „Kaninchenfutter.“

„Donnerwetter, ja!“, sagte der Mann verwundert, “bist ja ein fixer Kerl. Wie alt bist du denn?“
v„Neun.“ „Oha, denk mal an, neun also. Dann weißt du ja auch, wie viel drei mal neun sind, wie?“

„Klar“, sagte Jürgen, und um Zeit zu gewinnen, sagte er noch: „Das ist ja ganz leicht.“ Und er sah durch die Beine des Mannes hindurch. „Dreimal neun, nicht?“, fragte er noch einmal, „siebenundzwanzig. Das wusste ich gleich.“

„Stimmt“, sagte der Mann, „und genau soviel Kaninchen habe ich.“ Jürgen machte einen runden Mund: „Siebenundzwanzig?“

„Du kannst sie sehen. Viele sind noch ganz jung. Willst du?“

„Ich kann doch nicht. Ich muss doch aufpassen“, sagte Jürgen unsicher. “Immerzu?“, fragte der Mann, „nachts auch?“

„Nachts auch. Immerzu. Immer.“ Jürgen sah an den krummen Beinen hoch. „Seit Sonnabend schon“, flüsterte er.

„Aber gehst du denn gar nicht nach Hause? Du musst doch essen.“

Jürgen hob einen Stein hoch. Da lagen ein halbes Brot und eine Blechschachtel. „Du rauchst?“, fragte der Mann, „hast du denn eine Pfeife?“

Jürgen fasste seinen Stock fest an und sagte zaghaft: „Ich drehe. Pfeife mag ich nicht.“

„Schade“, der Mann bückte sich zu seinem Korb, „die Kaninchen hättest du ruhig mal ansehen können. Vor allem die Jungen. Vielleicht hättest du dir eines ausgesucht. Aber du kannst hier ja nicht weg.“

„Nein“, sagte Jürgen traurig, „nein, nein.“

Der Mann nahm den Korb hoch und richtete sich auf. „Na ja, wenn du hierbleiben musst - schade.“ Und er drehte sich um.

„Wenn du mich nicht verrätst“, sagte Jürgen da schnell, „es ist wegen den Ratten.“ Die krummen Beine kamen einen Schritt zurück: „Wegen den Ratten?“

„Ja, die essen doch von Toten. Von Menschen. Da leben sie doch von.“

„Wer sagt das?“

„Unser Lehrer.“

„Und du passt nun auf die Ratten auf?“ fragte der Mann.

„Auf die doch nicht!“ Und dann sagte er ganz leise: „Mein Bruder, der liegt nämlich da unten. Da.“ Jürgen zeigte mit dem Stock auf die zusammengesackten Mauern. „Unser Haus kriegte eine Bombe. Mit einmal war das Licht weg im Keller. Und er auch. Wir haben noch gerufen. Er war viel kleiner als ich. Erst vier. Er muss hier ja noch sein. Er ist doch viel kleiner als ich.“

Der Mann sah von oben auf das Haargestrüpp. Aber dann sagte er plötzlich: „Ja, hat euer Lehrer euch denn nicht gesagt, dass die Ratten nachts schlafen?“

„Nein“, flüsterte Jürgen und sah mit einmal ganz müde aus, „das hat er nicht gesagt.“ „Na“, sagte der Mann, „das ist aber ein Lehrer, wenn er das nicht mal weiß. Nachts schlafen die Ratten doch. Nachts kannst du ruhig nach Hause gehen. Nachts schlafen sie immer. Wenn es dunkel wird, schon.“

Jürgen machte mit seinem Stock kleine Kuhlen in den Schutt. „Lauter kleine Betten sind das“, dachte er, „alles kleine Betten.“

Da sagte der Mann (und seine krummen Beine waren ganz unruhig dabei): „Weißt du was? Jetzt füttere ich schnell meine Kaninchen und wenn es dunkel wird, hole ich dich ab. Vielleicht kann ich eins mitbringen. Ein kleines oder, was meinst du?“ Jürgen machte kleine Kuhlen in den Schutt. „Lauter kleine Kaninchen. Weiße, graue, weißgraue.“ „Ich weiß nicht“, sagte er leise und sah auf die krummen Beine, „wenn sie wirklich nachts schlafen.“

Der Mann stieg über die Mauerreste weg auf die Straße. „Natürlich“, sagte er von da, „euer Lehrer soll einpacken, wenn er das nicht mal weiß.“

Da stand Jürgen auf und fragte: „Wenn ich eins kriegen kann? Ein weißes vielleicht?“

„Ich will mal versuchen“, rief der Mann schon im Weggehen, „aber du musst hier solange warten. Ich gehe dann mit dir nach Hause, weißt du? Ich muss deinem Vater doch sagen, wie so ein Kaninchenstall gebaut wird. Denn das müsst ihr ja wissen.“ „Ja“, rief Jürgen, „ich warte. Ich muss ja noch aufpassen, bis es dunkel wird. Ich warte bestimmt.“ Und er rief: „Wir haben auch noch Bretter zu Hause. Kistenbretter“, rief er.

Aber das hörte der Mann schon nicht mehr. Er lief mit seinen krummen Beinen auf die Sonne zu. Die war schon rot vom Abend, und Jürgen konnte sehen, wie sie durch die Beine hindurch schien, so krumm waren sie. Und der Korb schwenkte aufgeregt hin und her. Kaninchenfutter war da drin. Grünes Kaninchenfutter, das war etwas grau vom Schutt. 

Διακοπες (?)

Το να περνας λιγες μερες με ενα οχταχρονο σου καθαριζει τον εσωτερικο κοσμο. Σου μιλαει για καλα και κακα μπλαμπουλακια και ποτε μα ποτε δεν σου λεει την αληθεια. (και αυτοι οι αφρικανοι βαζουν κουτακια στα αυτια τους και οταν ημουν στην ζουγκλα ηθελαν να βαλουν και σε μενα, αλλα εγω πηρα το τοξο μου και... σιριουσλι?) Και η φυση επισης ειναι πολυ υποτιμημενη. Σου ξυπναει παραξενα συναισθηματα.

η ευχαριστηση που παιρνεις οταν ενας απο μηχανης θεος αποφασιζει να σε φερει σε δυσκολη θεση και να σου χαρισει (ουτε καν δανεισει) πενηντα ευρω αγνωστου προελευσης. οποιος και να ηταν ευχαριστω πολυ, και κατανοω απολυτα οτι το εκανε ευσυνειδητα αλλα εισαι (η ειστε σε περιπτωση που ηταν συνομωσια) πολυ βλαμμενος και χαζος και πραγαματικα χαιρομαι που σε εχω κοντα μου, οχι για να σε βοηθαω να βρισκεις τροπο να σκορπας τα χρηματα σου αλλα επειδη μου δινεις την ευκαιρια να προσπαθω να σταθω ανταξια της φιλιας και της αγαπης που μου προσφερεις. σνιφ, συγκινηθηκα παλι.

venus in furs

taste the whip in love not given lightly, taste the whip now plead for me
your severin awaits you there

Lucid Dreaming

Πεσε για υπνο. Αυτο θα δουλεψει ειδικα αν εισαι πολυ κουρασμενος. Ξαπλωσε με τα χερια στο πλαι και με το βλεμμα στο ταβανι. Κλεισε τα ματια. Μεινε απολυτα ηρεμος. Και ξυπνιος. Το μυαλο σου θα στειλει σηματα στον οργανισμο σου, να καταλαβει αν οντως εισαι ετοιμος να το κανεις. Θα νιωσεις φαγουρα και την επιθυμια να ανοιξεις τα ματια σου, να κουνηθεις, να ξεφυγεις. Μην το κανεις. Ξεχνα τα ολα, αγνοησε τα. Μετα απο περιπου 20 λεπτα θα νιωσεις ενα τεραστιο βαρος στο στηθος σου, να σε πλακωνει, μπορει να ακουσεις και παραξενους θορυβους. Βρισκεσαι σε παραλυση υπνου. Αν ανοιξεις τα ματια σου θα εχεις παραισθησεις, δεν θα μπορεις να κουνηθεις, θα ονειρευεσαι με ανοιχτα ματια. Οταν ομως ο οργανισμος σου καταλαβει τι παιχνιδι παιζεις, το μυαλο σου θα προσπαθησει να σε ξυπνησει. Το καλυτερο που μπορεις να κανεις ειναι να το ξεγελασεις. Κανε σβουρες. Ζαλισε το. Αρχισε να γυριζεις ασταματητα γυρω γυρω, μεχρι να θες να ξερασεις, μεχρι να ξεχασεις οτι ονειρευεσαι, μεχρι να πεσεις κατω. Και μην φοβασαι, ετσι καιι αλλιως οταν πεσεις, δεν θα πονεσεις. Ενα ονειρο ειναι μονο.

stories from the city, stories from the sea

''music for me is a very sexual thing. i feel sexually stimulated by minor chords, heavy bass, heavy music''
pj harvey

sick dogs

What if tonight this light resurrects the fire. We will crack your bones but give you desire. Now run and hide behind the truth. Try to justify your steaming youth. And dance little girl shake your pain away.

'all your friends and your foes would rather die than have to touch you'

ειναι πολυ κριμα και πολυ αδικο να απογοητευεις ατομα τα οποια καταλαβαινεις οτι εχουν δωσει πιστη σε εσενα και στις δυνατοτητες σου και τα ρεστα.. και εσυ απλα δεν προσπαθεις και αποπνεεις αυτη την απιστευτη μιζερια και αδιαφορια και παραπονιεσαι ολη την ωρα.. και το χειροτερο ειναι οτι το συνειδητοποιεις απλα βαριεσαι να το αλλαξεις

dies solis

Οι Κυριακες ειναι απιστευτα μελαγχολικες ημερες. Ανεξαρτητα απο τον καιρο, τα προσωπα, τις καταστασεις ειναι παντα μελαγχολικες. Σε αφηνουν παντα ανικανοποιητο, σαν να μην ολοκληρωνονται ποτε.
Οι Κυριακες ειναι γκριζες μερες. Ακομη και οταν εχει ηλιο, αυτος ο ηλιος ειναι τελειως διαφορετικος απο ολες τις αλλες ημερες, ειναι σαν να βλεπεις τα πραγματα ασπρομαυρα.
Οι Κυριακες ειναι παντα πολυ πολυ ησυχες ημερες. Απελπιστικα ησυχες. Δεν ακουγονται πουλακια, αυτοκινητα, μουσικη, φασαρια, φωνες. Δεν ακουγεται τιποτα. Βαρια σιωπη. Πως γινεται να ζουμε τις Κυριακες με αυτον τον τροπο;
Γιατι δεν ουρλιαζει κανενας; 

Paris, Texas

''I… I used to make long speeches to you after you left.
I used to talk to you all the time, even though I was alone. I walked around for months talking to you. Now I don’t know what to say. It was easier when I just imagined you. I even imagined you talking back to me. We’d have long conversations, the two of us. It was almost like you were there. I could hear you, I could see you, smell you. I could hear your voice. Sometimes your voice would wake me up. It would wake me up in the middle of the night, just like you were in the room with me. Then… it slowly faded. I couldn’t picture you anymore. I tried to talk out loud to you like I used to, but there was nothing there. I couldn’t hear you. Then… I just gave it up. Everything stopped. You just… disappeared. And now I’m working here. I hear your voice all the time.
Every man has your voice.''

Καληνυχτα

Καληνυχτα.
Τα φωτα σβηνουν και εσυ μενεις με τα ματια ανοιχτα,
γιατι προσποιεισαι οτι εισαι εξοικιωμενος με αυτο το σκοταδι;
Τα βλεφαρα σου κλεινουν και ο οργανισμος σου αντιδρα,
αλλα ο φοβος δεν σε αφηνει..
Κερδιζει εδαφος και εσυ κολυμπας για να μην πνιγεις.
Να μην πνιγεις απο την παλιρροια που δεν ξερεις καν αν θα ερθει.
Λογικη στο παραδοξο.
Εσυ ηθελες το σκοταδι η εκεινο ηρθε σε εσενα;
Γιατι αυτο σε εχει τυφλωσει με την λαμψη του;
Γιατι αυτες οι λευκες ημερες ειναι τοσο σκοτεινες;

''Revolution, n. In politics, an abrupt change in the form of misgovernment''

In the modern times of facebook everything can be said and written otherwise, for instance..

"Israel has changed its relationship status with Egypt from "in a relationship" to "it's complicated".
Lebanon, Iran, Palestine and Syria like this."

How pathetic? How ironic? And how true?

''How I learned to stop worrying and love the bomb''

Εχασες το νοημα
Τα ψευτικα χαμογελα σε εχουν απορροφησει, προσωπεια και κενες λεξεις.
Με τοση υπεροψια βλεπεις τα πραγματα?
Τοση αλλαζονεια?
Εχεις το βλεμμα καποιου που νομιζει οτι θα κατακτησει τον κοσμο,
αλλα οταν ερθει η ωρα...

-ΣΗΚΩ
-Ειναι ασκηση, κυριε.. Δεν ειναι?
-Οχι εχω το τρομερο προαισθημα οτι δεν ειναι ασκηση, ειναι πραγματικοτητα..
ΣΗΚΩ!
ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΟΛΟΙ! ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ! Σιχαμενα, αχρηστα, αναισθητα, μικροπρεπη,
ανωριμα, ξεφτιλισμενα, ευτελη, επιφανειακα, αηδιαστικα, ελλεινα, αρρωστα ατομα!

Ποια ατομα? Ζωα. Τωρα θα δω το ενστικτο της επιβιωσης.
Δεν ειναι ασκηση, σηκω..
Εχασες το νοημα,
Ξεχασες να ζεις.

η μελωδια της δυστυχιας

Την ζωη μπορεις να την ακουσεις,
μπορεις να την αγγιξεις με τα ακροδακτυλα σου
και να παιξεις με τις χορδες της.
Αλλοτε λεπτες και ευθραυστες
και αλλοτε εντονες και δυνατες.
Πρεπει ομως να προσαρμοζεται καποιος,
να χτυπα τα ακορντα στον σωστο ρυθμο, χωρις βιασυνη, χωρις να μενει πισω.
Να δινει ζωη στον καθε χτυπο του μετρου.
Ποτε ομως συγχρονιζονται τα χερια, το μυαλο κ η ψυχη?
Πως καταφερνεις την τελεια αρμονια?
Ενα ανωτερο ακουσμα?
Την συνδεση της πραγματικοτητας, του εξωπραγματικου και της φαντασιας?
Τελικα ολα ειναι εμπειρικα...

Διαδρομές

Από τα καγκελωτά παράθυρα που με κρατάνε μακριά
από μάτια, από λόγια και χέρια
βλέπω.
Και ύστερα μόνη της
στους τοίχους, στους δρόμους, στις ανοιχτές παλάμες μου
η βροχή.
Μόνο η βροχή.
Οι μέρες που μπαίνουν περαστικές στο δρόμο
σχηματίζουν ένα πλήθος
μια μέρα, μετά κι άλλη μέρα, κι άλλη νύχτα
Ιδια ντυμενες..
Αλλά δεν είμαι μόνη μου.
Και όταν φτάσουμε..
Έξω είναι σκοτάδι, άλλα κυλάει όμορφα ο χρόνος μαζί της.
Σαν θα γυρίσουμε,
έξω βρέχει,
αν θα γυρίσουμε.

where the wild things are

Μια φορα ηταν κατι ψηλα κτιρια,
ηταν αληθινα πολυ ψηλα κτιρια
κ μπορουσανε  ν περπατανε.
Και ηταν και κατι βρυκολακες.
Και ενας βρυκολακας δαγκωσε το πιο ψηλο κτιριο.
Και οι κυνοδοντες του εσπασαν
και μετα του επεσαν ολα του τα δοντια
και μετα αρχισε να κλαιει.
Και τοτε ολοι οι αλλοι βρυκολακες τον ρωτησαν
''Γιατι κλαις; Αυτα δεν ηταν τα παιδικα σου δοντια;''
Και αυτος ειπε
''Οχι αυτα ηταν τ ωριμα δοντια μου''
και συνεχισε ν κλαιει.
Και οι αλλοι  βρυκολακες καταλαβαν οτι δεν μπορουσε να ειναι πια βρυκολακας.
Και ετσι τον παρατησαν..
Τελος

I always had a repulsive need to be something more than human

There are few things more fundamentally encouraging and stimulating than seeing someone else die. I'd be interested in finding out if there is a light you walk into, and if you do meet people from your life and walk hand in hand with Jesus. I don't know where I'm going from here, but I promise it won't be boring.
Who knows, having thoughts for the afterlife made me just realise that it ain't worth it at all...
Maybe things there operate in a different way. Jesus and God must have kept the candy for them selfs... What did Christ really do? He hung out with hard-drinking fishermen.

We live in a strange bubble. And in my bubble I am the God. I'm the instant star. Just add water and stir. And you 'll see the biggest of God's mistakes...

If He said so...

I was happy in the haze of a drunken hour
but heaven knows I'm miserable now
In my life
why do I smile
at people who I'd much rather kick in the eye....

 

ποια ειμαι εγω???? να αμφισβητισω τον σοφο μορισσε'ι'??? κατι θα ξερει... δεν γινεται, σιγουρα κατι θα ξερει για να αναρωτιεται κ να μας χαριζει τετοια αξια ερωτηματα... κ ισως ν μετανοιωνει κιολας... ΙΣΩΣ.... 

 

 

Voodoo people

Δεν ειναι ευκολο πλεον να βρεις συμπαθητικους ανθρωπους, οι περισσοτεροι ειναι ειτε κακοι ειτε τυφλωμενοι απο τον σκοπο τς μιζερης ζωης τους (ακα μονε'ι' οφ κορς) ειτε ματαιοδοξοι ειτε φοβισμενοι ειτε φτιαγμενοι απο πετρα....

Γι 'αυτο εγω δεν συπμαθω τους ανθρωπους, μονο μερικες ειδικες παστες ανθρωπων, αλλα κυριως τους ανθρωπους ξωτικα... Ειναι απιστευτο, ζουν αναμεσα μας κ ειναι οπως ακριβως οοολοι οι αλλοι.. απ 'εξω ομως μπορει να φαινονται μουχλιασμενοι, αδιαφοροι, μυρμυγκακια π κοιτανε την δουλιτσα τους, αλλα οπως η πουτανα η ζωη τα φερνει δεν μπορεις πια να εμπιστευεσαι τα ματια σου...

Μονο με την καρδια βλεπεις καλα, η ουσια δεν φαινεται με τα ματια...  Μου αρεσει η ειλικρινεια, η ευθητητα, η αθωοτητα, το χαμογελο, η γαληνη που εκπεμπουν τα ματια  του αλλου και σου ηρεμουν την ψυχη...

Μου αρεσουν οι φιλιες με τα κουνελια, με τις αλεπουδες, με τα λουλουδια, με τα συναισθηματα μα πιο πολυ μου αρεσουν οι φιλιες με τα ξεχασμενα ξωτικα, αυτα που εχουν ερθει απο αλλο πλανητη και προσπαθουν να βρουν ενα σπιτι στην μιζερια αυτης της σιχαμερης πολης... Καημενα, μικροσκοπικα, ονειροπολα, χαρουμενα, μελαγχολικα, χαζουλια, αθωα, ξωτικα..

Υ.Γ. ενας φιλος μου ξωτικο μου(ω ναι για σενα μιλαω μαλακα κωσταντινε) οτι ολοι μας εχουμε ενα ξωτικο ξεχασμενο καπου.. διπλα μας, απεναντι μας, μεσα μας..

welly, well....

λοιπον, να κατι καινουριο...
Δεν νιωθω χρισιμη... ειμαι ενα απλο ατομο το οποιο θα αναγκαστει σε λιγο καιρο να παραδωσει τα απλα ονειρα του και να ακολουθησει τα σχεδια των αλλων, να συμβιβαστει...
Γιατι; ποιος με προετοιμασε γι'αυτο... κανενας... και τωρα στα ξαφνικα πρεπει να κανω ο,τι μου λενε οι αλλοι... Στο διαολο να πανε οι αλλοι, οι δηθεν φιλοι, αυτοι που δηθεν νοιαζονται για σενα και για το καλο σου, στο διαολο ολοι τους.. εγω ξερω το καλο μου, οχι εσυ, οποιος και να 'σαι φιλοι, γονεις, καθηγητες, αγνωστοι, η τηλεοραση, οι βαθμοι που μετρανε τι ξερω και οχι τι θελω, τα ''προτυπα'' της κοινωνιας...
Δεν ειμαι ομως μονη μου και καπως αυτο καθησυχαζει τις ''νεανικες-εφηβικες'' ανησυχιες μου... ετσι λενε και οι ψυχολογοι.. και αφου το λενε εκεινοι, ε τοτε δεν γινεται... δικιο θα εχουν...