Δεν ειναι ευκολο πλεον να βρεις συμπαθητικους ανθρωπους, οι περισσοτεροι ειναι ειτε κακοι ειτε τυφλωμενοι απο τον σκοπο τς μιζερης ζωης τους (ακα μονε'ι' οφ κορς) ειτε ματαιοδοξοι ειτε φοβισμενοι ειτε φτιαγμενοι απο πετρα....
Γι 'αυτο εγω δεν συπμαθω τους ανθρωπους, μονο μερικες ειδικες παστες ανθρωπων, αλλα κυριως τους ανθρωπους ξωτικα... Ειναι απιστευτο, ζουν αναμεσα μας κ ειναι οπως ακριβως οοολοι οι αλλοι.. απ 'εξω ομως μπορει να φαινονται μουχλιασμενοι, αδιαφοροι, μυρμυγκακια π κοιτανε την δουλιτσα τους, αλλα οπως η πουτανα η ζωη τα φερνει δεν μπορεις πια να εμπιστευεσαι τα ματια σου...
Μονο με την καρδια βλεπεις καλα, η ουσια δεν φαινεται με τα ματια... Μου αρεσει η ειλικρινεια, η ευθητητα, η αθωοτητα, το χαμογελο, η γαληνη που εκπεμπουν τα ματια του αλλου και σου ηρεμουν την ψυχη...
Μου αρεσουν οι φιλιες με τα κουνελια, με τις αλεπουδες, με τα λουλουδια, με τα συναισθηματα μα πιο πολυ μου αρεσουν οι φιλιες με τα ξεχασμενα ξωτικα, αυτα που εχουν ερθει απο αλλο πλανητη και προσπαθουν να βρουν ενα σπιτι στην μιζερια αυτης της σιχαμερης πολης... Καημενα, μικροσκοπικα, ονειροπολα, χαρουμενα, μελαγχολικα, χαζουλια, αθωα, ξωτικα..
Υ.Γ. ενας φιλος μου ξωτικο μου(ω ναι για σενα μιλαω μαλακα κωσταντινε) οτι ολοι μας εχουμε ενα ξωτικο ξεχασμενο καπου.. διπλα μας, απεναντι μας, μεσα μας..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου